این عکس دوست من است، آنوقت که شناختمش و دوست بودیم، شش یا هفت ساله بودم و قلبم پاک بود برای همین جسارت کردم و او را دوست خطاب کردم.

آن روزها من در شهر اهواز زندگی می کردم،وقتی در جبهه ها نبود و در شهر بود گاهی می دیدمش و او خیلی با من شوخی می کرد، هیچگاه چهره ی مهربانش از چشمانم دور نمی شود.

چند وقت پیش عکسش را در جایی دیدم، آن را از صفحه کاغذ جدا کردم و همیشه با خودم همراه دارم.چقدر بزرگوارند چنین انسانهایی. احمد غدیریان، شهادتت و یادت گرامی باد.